Człowiek z sądu, człowiek z sąsiedztwa. Sędzia Kazimierz Domżalski po 46 latach przeszedł w stan spoczynku

Sędzia Kazimierz Domżalski – człowiek, którego w Mławie kojarzą niemal wszyscy – po 46 latach pracy za sędziowskim stołem odwiesił togę i przeszedł w stan spoczynku. Dla sądu to ogromna strata, ale dla samego sędziego – zasłużony, wyczekany czas spokoju.

Dzieciństwo, które uczy pokory i szacunku

Żeby naprawdę zrozumieć, jakim sędzią był Kazimierz Domżalski, trzeba cofnąć się do jego rodzinnego Żmijewa Gajów w gminie Stupsk. To tam, na mazowieckiej wsi, wychowywał się w wielodzietnej (5 dzieci), pracowitej rodzinie Henryka i Bronisławy. Mama prowadziła wiejski sklep, ojciec pracował na roli. Dzieci od małego wiedziały, co to ciężka praca i wzajemny szacunek.

Gdy jako mały chłopiec codziennie przemierzał na piechotę kilkukilometrową drogę z domu do szkoły w Szawłach, pewnie nie przypuszczał, że kiedyś stanie na czele miejskiego sądu. Potem przyszła mławska „jedynka" (ILO), internat i wreszcie wyjazd na studia prawnicze do Warszawy. Ale Warszawa go nie zepsuła. Po obronie dyplomu na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego nie szukał kariery w wielkim mieście. Wrócił w rodzinne strony, by to właśnie tu, blisko swoich, służyć ludziom.

Poznać sprawiedliwość z każdej strony

Jego droga zawodowa pokazała coś niezwykle rzadkiego: chęć zrozumienia człowieka z każdej możliwej perspektywy. Po aplikacji i pierwszych latach orzekania w Mławie, w połowie lat 80. podjął odważną decyzję – zrezygnował ze stanowiska sędziego i został adwokatem. Chciał poczuć, jak to jest stać po drugiej stronie. Jak to jest walczyć o czyjś los, gdy w oczach oskarżonego widzi się nie tylko paragraf, ale też ludzki lęk, błąd i nadzieję.

Gdy po kilku latach wrócił na ławę sędziowską – powołany w 1991 roku przez prezydenta Lecha Wałęsę – był już innym prawnikiem. Mądrzejszym, pełnym empatii, z ogromnym wyczuciem życiowym. Pełniąc funkcję przewodniczącego Wydziału Karnego i prezesa sądu, nigdy nie stracił z oczu tego, co najważniejsze: człowieka.

Dźwigać ciężar spraw, o których mówi cała Polska

W karierze każdego sędziego bywają chwile wielkiego sprawdzianu. Dla sędziego Domżalskiego był nim proces dotyczący tragicznego wypadku drogowego z 1991 roku, po którym w Mławie wybuchły dramatyczne zamieszki antyromskie. Cała Polska patrzyła wtedy na mławski sąd z zapartym tchem, a w powietrzu wisiały ogromne emocje i żal.

W takich momentach trzeba niezwykłej odwagi i wewnętrznego spokoju. Sędzia Domżalski orzekał chłodno, sprawiedliwie i w zgodzie z własnym sumieniem. Wydając sprawiedliwy wyrok, potrafił oddzielić samą tragedię drogową od nakręcającej się fali nienawiści. Dawał tym samym dowód na to, że prawda i prawo nie ulegają presji tłumu.

Serce na dłoni – w todze i bez niej

Kto zna Kazimierza Domżalskiego prywatnie, ten wie, że za sędziowskim powagą zawsze krył się niezwykle ciepły, serdeczny człowiek. Taki, który do każdego odnosił się z szacunkiem – niezależnie od tego, czy rozmawiał z adwokatem, pracownikiem sekretariatu, czy z kimś, kto w życiu mocno zbłądził. Zawsze uśmiechnięty, gotowy wysłuchać i pomóc.

Życiową przystanią była dla niego rodzina. W 1984 roku poślubił Hannę, z którą dzielili nie tylko życie, ale i wyrozumiałość dla trudów pracy w wymiarze sprawiedliwości (żona pracowała jako kurator). Razem wychowali dwóch synów. W 2019 roku, gdy otrzymał medal „Zasłużony dla Miasta Mława", całe miasto cicho przytaknęło: ten tytuł po prostu mu się należał.

Nowy rozdział w księdze życia

Pożegnanie w mławskim sądzie nie było zwykłą, urzędową uroczystością. Było w nim mnóstwo wzruszeń, uścisków i dobrych słów od współpracowników, prokuratorów, adwokatów i najbliższych. 46 lat minęło niczym jeden dzień. Zmieniały się ustroje, przepisy, pokolenia – a on trwał na posterunku, będąc żywą historią mławskiego sądownictwa.

Panie Sędzio, Panie Kazimierzu – dziękujemy za każdy wyrok wydany z sercem, za każdą ludzką rozmowę i za to, że przez te wszystkie lata był Pan po prostu dobrym sąsiadem i szlachetnym człowiekiem. Życzymy dużo zdrowia, pięknych chwil w gronie najbliższych i zasłużonego odpoczynku!